دانشگاه تهران، دانشکده فناوری کشاورزی ابوریحان به زراعی کشاورزی 2008-8337 27 2 2025 06 27 Cluster Analysis and Genotype Clustering of Wheat under Drought Stress over Flowering Phase in the Greenhouse conditions تجزیه به عامل ها و گروه‌بندی ژنوتیپ‌های مختلف گندم تحت شرایط تنش خشکی گلدهی در محیط گلخانه 169 187 102519 10.22059/jci.2024.368625.2867 FA بهنام طهماسب پور گروه ‎مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی،‎دانشکده‎ کشاورزی و ‎منابع طبیعی،‎دانشگاه ‎محققق اردبیلی،‎اردبیل،‎ایران. سدابه جهانبخش گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران علیرضا تاری نژاد گروه بیوتکنولوژی کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران حمید محمدی گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران علی عبادی گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی،‎دانشکده ‎کشاورزی و‎منابع طبیعی،‎دانشگاه‎ محقق اردبیلی،‎اردبیل،‎ایران Journal Article 2023 11 28 Objective: This study aimed to investigate the relationships between traits and use these relationships to select high- Objective: Wheat, accounting for about 20% of global cultivated land, is vital for food security. With over 90% of Iran classified as arid or semi-arid, drought stress critically impacts crop yields, causing approximately 17% losses annually. Improving drought resilience and water-use efficiency in wheat is therefore essential. This study aims to assess drought tolerance in bread wheat genotypes based on their performance under normal and water-stressed conditions, and to identify morphological, phenological, and physiological traits linked to high yield for use in breeding programs. Methods: A split-plot experiment with three replications was conducted in a greenhouse to evaluate 30 wheat genotypes under normal irrigation and post-anthesis drought stress. Trait correlations, yield associations, and the relative importance of traits were analyzed using ANOVA, mean comparisons, cluster analysis (Euclidean distance and Ward’s method), and factor analysis. Results: Cluster analysis grouped genotypes into four under normal conditions, with the first group (including cd-6, c-93-8, cd-3, etc.) exhibiting the highest average grain yield of 7.93 g per five plants. Under drought, the second group (Mihan, Eroum, c-93-3, etc.) achieved the highest yield of 2.18 g per five plants. The first two principal components explained 76.24% of data variability, effectively distinguishing sensitive cultivars (C-93-11, C-93-4) and drought-tolerant genotypes (Mihan, Eroum). Biplot analysis identified flag leaf area, vegetative growth rate, fertile tiller number, grain yield, grains per spike, and 1000-grain weight as key traits for genotype separation under both conditions. Conclusion: According to results, the first and second two components explained 76.24% of the changes in the primary data, that the morphological and physiological traits could be determined by the sensitive cultivars (C-93-11 and C-93 4) and separate the drought tolerant (Mihan and Eroum) from each other. Based on the results of Biplot analysis, flag leaf area, vegetative growth rate, number of fertile tillers, grain yield, number of grains per spike and 1000-grain weight had a determinative role in isolating genotypes under normal irrigation and stress conditions.. هدف: گندم مهم‌ترین گیاه زراعی است که حدود 20 درصد از اراضی جهان به کشت آن اختصاص‌یافته است. براساس گزارش فائو حدود 90 درصد از کشور ایران در نواحی خشک و نیمه‌خشک قرار دارد. تنش خشکی هرساله خسارت فراوانی را در محصولات زراعی ایجاد میکند و موجب کاهش 17 درصدی عملکرد میگردد؛ ازاین‌رو انجام پژوهش‌ها در زمینه بهبود مقاومت گیاهان در برابر تنش خشکی و یافتن راهکارهای مناسب بهمنظور کمینه‌ساختن تلفات آب در بخش کشاورزی از اهمیت ویژهای برخوردار است. بنابراین ارزیابی و تعیین میزان تحمل به خشکی ژنوتیپ‌های گندم نان براساس عملکرد در شرایط تنش و بدون تنش رطوبتی و بررسی اهمیت نسبی صفات ریخت‌شناسی، فنولوژیکی و فیزیولوژیکی مؤثر بر عملکرد ژنوتیپ‌های موردمطالعه به‌منظور دستیابی به معیارهایی برای انتخاب ژنوتیپ‌های پرمحصول بهمنظور استفاده در برنامه‌های به‌نژادی لازم و ضروری است. هدف این پژوهش بررسی روابط موجود بین صفات و استفاده از این روابط در گزینش ارقام پرمحصول تحت شرایط آبیاری مطلوب و تنش خشکی در مرحله شروع گلدهی بود. روش پژوهش: بهمنظور شناسایی همبستگی و روابط بین صفات مختلف در گندم نان، 30 ژنوتیپ به‌عنوان فاکتور فرعی تحت آزمایش اسپلیت ‌پلات در قالب طرح کاملاً تصادفی در گلخانه با سه تکرار در شرایط آبیاری طبیعی و تنش رطوبتی شروع گلدهی بررسی شدند. پس از اندازه‏گیری صفات موردمطالعه، به‎منظور بررسی روابط موجود بین عملکرد و اجزای عملکرد، با سایر صفات و بررسی اهمیت نسبی صفات مؤثر بر عملکرد ژنوتیپ‌های موردمطالعه، تجزیه واریانس، مقایسه میانگین‌ها، تجزیه خوشه‌ای و تجزیه به عاملها انجام شد. یافته‌ها: تجزیه خوشه‌ای براساس کلیه صفات در شرایط نرمال و تنش کمبود آب به‌روش وارد و با استفاده از فاصله مربع اقلیدسی انجام گرفت، در تجزیه خوشه‌ای تحت شرایط نرمال، چهار گروه ایجاد شد که ژنوتیپ‌های برتر از نظر وزن دانه در گروه اول (cd-6، c-93-8، cd-3، cd-5، cd-7، cd-4، c-93-4، cd-1، cd-9، c-94-8 و c-93-6) با میانگین 93/7 گرم در واحد پنج بوته قرار گرفتند، اما تحت شرایط تنش خشکی ژنوتیپ‌های گروه دوم (میهن، اروم، c-93-3، c-94-7، c-93-9، c-94-3، c-93-8، cd-2 و c-93-7) دارای بیش‌ترین وزن دانه (18/2 گرم در واحد پنج بوته) بودند. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج پژوهش، دو مؤلفه اول و دوم 24/76 درصد از تغییرات کل داده‌های اولیه را توجیه کردند که صفات مورفولوژیکی و فیزیولوژیکی توانستند ارقام حساس (C-93-11 و C-93-4) و متحمل به خشکی (میهن و اروم) را از هم تفکیک نمایند. براساس نتایج تجزیه بای‌پلات، صفات سطح برگ پرچم، سرعت رشد رویشی، تعداد پنجه بارور، عملکرد دانه، تعداد دانه در سنبله و وزن هزاردانه نقش تعیین‌کننده در جداسازی ژنوتیپها تحت شرایط نرمال و تنش داشتند.

https://jci.ut.ac.ir/article_102519_1015347cf79ed35ba9d02d76729ed29f.pdf

دانشگاه تهران، دانشکده فناوری کشاورزی ابوریحان به زراعی کشاورزی 2008-8337 27 2 2025 06 27 Forecasting the Effect of Some Future Climatic Factors During of the Reproductive Period and Grain Yield of Some Rain Fed Wheat Cultivars in Khorramabad City پیش‌بینی اثر برخی از عوامل اقلیمی آینده بر طول دوره زایشی و عملکرد برخی از ارقام گندم دیم در شهرستان خرم‌آباد 189 202 102523 10.22059/jci.2025.382374.2896 FA کامران حقی آبی گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران. موسی مسکرباشی گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران مجید نبی پور گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز. ایران. سید امیر موسوی گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، خوزستان، ایران. Journal Article 2024 09 15 Objective: This study aimed to investigate future changes in climatic factors during 2021–2024, 2041–2060, and 2061–2080 under scenarios RCP2.6, RCP4.5, and RCP8.5, and their effects on the reproductive period and grain yield of rain-fed wheat cultivars in Khorramabad. Method: Climate projections were generated using the LARS-WG-V7 software and the HadCM3 model, based on 35 years of historical climate data (1987–2023). To predict changes in the reproductive period and grain yield, the APSIM model was employed, incorporating soil, crop, and management data. The output from LARS-WG-V7 served as input for APSIM. An experiment with a randomized complete block design and three replicates was conducted during 2021–2022 at the Lorestan Province Meteorological Department’s research farm in Khorramabad, including three wheat cultivars: Qaboos, Kohdasht, and Aftab. Genetic coefficients were calibrated based on experimental data, and the model was localized accordingly. Model validation was performed using data from ten farms in Khorramabad. Results: Climate scenario analysis revealed that, with increasing CO₂ concentrations (18–86%), minimum temperatures could rise by 10–43%, maximum temperatures by 6–21%, and precipitation by 2–20%. These climatic changes led to a reduction in the reproductive period: 0–1.3% in Qaboos, –1.7% to +1.7% in Aftab, and –1.1% to +2.7% in Kohdasht, depending on the scenario and period. Grain yield decreased on average by 15.6% to 42.2%. Under optimistic and moderate scenarios, Qaboos maintained higher yields than Aftab and Kohdasht; however, in pessimistic scenarios, Kohdasht showed the least decline, and Qaboos consistently outperformed others across climatic periods. Conclusions: Since farmers cannot control climatic conditions, adopting suitable adaptation strategies—such as selecting optimal cultivars, adjusting planting dates, irrigation methods, and plant density—is vital for sustainable production. The APSIM model is a valuable tool for future forecasting, scenario development, and informed decision-making to enhance regional wheat production under changing climate conditions. هدف: پژوهش حاضر به‌منظور بررسی تغییرات برخی از عوامل اقلیمی در شهرستان خرم‌آباد در دوره‌ها (2040-2024، 2060-2041 و 2080-2061) و سناریوهای اقلیمی (RCP2.6، RCP4.5 و RCP8.5) آینده و اثر آن‌ها بر طول دوره زایشی و عملکرد دانه گندم دیم انجام شد. روش پژوهش: برای پیش‌بینی تغییرات متغیرهای اقلیمی از نسخه هفتم نرم‌افزار لارس و الگوی HadCM3 و از داده‌های اقلیمی 35 ساله (2023-1987) استان، به‌عنوان دورۀ پایه استفاده شد. جهت پیش‌بینی طول دوره زایشی و عملکرد دانه برخی از ارقام گندم دیم نیز از نسخه 1/7 مدل اپسیم استفاده شد. ورودی‌های مدل داده‌های اقلیمی، خاکی، گیاهی و اطلاعات مدیریتی می‌باشد. بدین منظور از خروجی مدل لارس به‌عنوان ورودی مدل اپسیم استفاده شد. جهت تهیه اطلاعات گیاهی، مدیریتی و خاکی آزمایشی در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تیمار (ارقام قابوس، کوهدشت و آفتاب) و سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی اداره کل هواشناسی استان لرستان واقع در شهرستان خرم‌آباد در سال زراعی 1401-1400 اجرا شد. با استفاده از اطلاعات آزمایش مزرعه‌ای، ضرایب ژنتیکی ارقام شناسایی و مدل بر مبنای آن بومی‌سازی شد. جهت صحت‌سنجی و ارزیابی مدل در شرایط اقلیمی و مدیریتی مختلف نیز از داده‌های آزمایش‌های میدانی که 10 مزرعه منتخب در شهرستان خرم‌آباد بود، استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که با افزایش غلظت دی‌اکسیدکربن از 86-18 درصد، دمای کمینه 43-10 درصد، دمای بیشینه 21-6 درصد و میزان بارش 20-2 درصد افزایش خواهد یافت. با افزایش عوامل اقلیمی مذکور، در دوره‌های اقلیمی آینده طول دوره زایشی رقم قابوس به‌طور متوسط بین صفر تا 1/3 درصد و در سناریوهای اقلیمی خوش‌بینانه تا بدبینانه بین 2/1 تا 8/1 درصد کاهش، خواهد یافت. در دوره‌های اقلیمی مختلف، طول دوره زایشی رقم آفتاب در بازه 7/1- تا 7/1+ و رقم کوهدشت 1/1- تا 7/2+ درصد تغییر خواهد یافت. با توجه به تغییر طول دوره زایشی، عملکرد دانه ارقام گندم دیم بسته به دوره و سناریوی اقلیمی به‌طور متوسط 6/15 تا 2/42 درصد کاهش خواهد یافت. در سناریوهای خوش‌بینانه و متوسط، میزان کاهش عملکرد دانه رقم قابوس نسبت به دورۀ پایه کم‌تر از ارقام آفتاب و کوهدشت بوده، اما در سناریوی بدبینانه روند تغییر کرده و میزان کاهش عملکرد دانه رقم کوهدشت کم خواهد بود. با این وجود، در سناریوی بدبینانه نیز در دوره‌های اقلیمی مختلف رقم قابوس عملکرد بالاتری نسبت به ارقام آفتاب و کوهدشت داشت. نتیجه‌گیری: با توجه به این‌که کشاورزان قادر نیستند شرایط اقلیمی را کنترل کنند، لذا با اتخاذ استراتژی‌های سازگاری مناسب با شرایط اقلیمی منطقه (از جمله انتخاب رقم مناسب، تاریخ کاشت، روش آبیاری، تراکم مناسب و غیره) می‌توان اثرات منفی تغییر اقلیم بر رشد، نمو و تولید محصولات کشاورزی را کاهش داد. در این راستا استفاده از مدل زراعی اپسیم نیز در پیش‌بینی، سناریوسازی و اتخاذ تصمیم‌های مدیریتی می‌تواند راه‌گشا باشد.

https://jci.ut.ac.ir/article_102523_4e9782fdf7e729f0352e7edb10f46ce9.pdf

دانشگاه تهران، دانشکده فناوری کشاورزی ابوریحان به زراعی کشاورزی 2008-8337 27 2 2025 06 27 Documenting Production Conditions and Quantifying the Yield Gap of Winter Wheat and Barley in Alborz Province by Using the APSIM Model مستندسازی شرایط تولید و کمی‌سازی خلأ عملکرد گندم و جو پاییزه در استان البرز با بهره‌گیری از مدل اپسیم 203 222 102524 10.22059/jci.2025.387384.2910 FA ثریا نوید گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده‌گان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران. محمدرضا جهانسوز گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده‌گان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران سعید صوفی زاده گروه کشاورزی اکولوژیک، پژوهشکده علوم محیطی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. Journal Article 2024 12 22 Objective: This study aimed to characterize the production conditions and quantify the yield gap of spring wheat and barley in Alborz province using crop and climate models. Method: The potential regional yield over the past decade was estimated using the APSIM-7.1 sub-models (APSIM-Wheat and APSIM-Barley). These models were first parameterized for dominant local cultivars, and their performance evaluated using climatic data, regional management practices, and genetic coefficients. Data collection involved a four-year study in two phases: farm and field. Parameterization was based on a two-year experiment (2014–2015 at the Atomic Energy Organization farm and 2016–2017 at the University of Tehran), employing a randomized complete block design with 12 treatments (six wheat and six barley cultivars) and three replications. Model evaluation used data from 60 farms in Nazarabad during 2018–2019 and 2019–2020. Results: Model evaluation indices (nRMSE, CRM, D-index, R²) confirmed the effectiveness of APSIM in simulating wheat and barley yields. Simulations indicated potential yields of approximately 10,800 kg/ha for wheat and 10,350 kg/ha for barley over the past 10 years. The yield gaps at different levels were: Level 1 (difference between potential and leading farmers) –18.5% for wheat and 29.5% for barley; Level 2 (available vs. leading farmers) –14.9% and 3.1%; Level 3 (available vs. actual yields) –26.5% and 24.0%; and Level 4 (actual vs. regional average yields) –18.3% and 23.7%. Key management factors influencing yield gaps included irrigation schedule, water use, planting date, cultivar choice, nitrogen application, and plant density. Conclusions: Adopting optimal management practices—such as tailored irrigation, fertilizer application, planting timing, and cultivar selection—can help farmers reduce yield gaps and conserve resources. The APSIM model proves valuable for forecasting, scenario analysis, and decision-making aimed at improving productivity in Alborz province. هدف: پژوهش حاضر به‌منظور مستندسازی شرایط تولید و کمی‌سازی خلأ عملکرد گیاهان گندم و جو پاییزه در استان البرز با استفاده از مدل‌های زراعی و اقلیمی انجام شد. روش پژوهش: جهت پیش‌بینی متوسط عملکرد پتانسیل منطقه طی 10 سال گذشته از زیرمدل‌های نسخه 1/7 مدل اپسیم (APSIM-Wheat و APSIM-Barley) استفاده شد. به این منظور ابتدا زیرمدل‌های یادشده برای ارقام غالب تعیین‌شده پارامتریابی و سپس کارایی مدل برای پیش‌بینی عملکرد ارقام موردارزیابی قرار گرفت. برای انجام عمل پارامتریابی و ارزیابی مدل نیاز به داده‌های هواشناسی، مدیریت رایج در منطقه و ضرایب ژنتیکی ارقام بود. جهت جمع‌آوری این داده‌ها، پژوهشی چهارساله در دو بخش مزرعه‌ای و میدانی انجام شد. جهت پارامتریابی مدل، آزمایشی دوساله در مزرعه سازمان انرژی اتمی (سال‌ زراعی 94-1393) و دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران (سال زراعی 96-1395) در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با 12 تیمار (شش رقم جو و شش رقم گندم) و سه تکرار انجام شد. با استفاده از داده‌های آزمایش مزرعه‌ای، ضرایب ژنتیکی ارقام شناسایی و مدل بر مبنای آن بومی‌سازی شد. جهت ارزیابی مدل نیز نمونه‌برداری میدانی طی سال‌های زراعی 98-1397 و 99- 1398، از 60 مزرعه منتخب منطقه نظرآباد واقع در استان البرز صورت گرفت. یافته‌ها: در هر دو سال آزمایش شاخص‌های ارزیابی مدل (nRMSE، CRM، D-index و R2) کارایی زیرمدل‌های اپسیم در شبیه‌سازی عملکرد گندم و جو را تأیید کردند. نتایج حاصل از شبیه‌سازی نشان داد که در شرایط پتانسیل، طی 10 سال گذشته گیاهان گندم و جو در استان البرز به‌طور متوسط توانایی تولید 10800 و 10350 کیلوگرم در هکتار عملکرد دانه را داشتنه‌اند. خلأ عملکرد گندم در سطح یک (اختلاف عملکردهای پتانسیل و کشاورزان پیشرو)، سطح دو (اختلاف عملکردهای کشاورزان پیشرو و قابل‌دسترس)، سطح سه (اختلاف عملکردهای قابل‌دسترس و واقعی) و سطح چهار (اختلاف عملکرد واقعی و متوسط منطقه)، به‌ترتیب 5/18، 9/14، 5/26، 3/18 درصد و در جو به‌ترتیب 5/29، 1/3، 0/24 و 7/23 درصد بود. عوامل مدیریتی ازجمله دور آبیاری، حجم آب مصرفی در طول فصل رشد، تاریخ کاشت، رقم مورد کاشت، میزان کود مصرفی نیتروژن و تراکم گیاهی، مهم‌ترین عوامل مؤثر بر خلأ عملکرد گندم و جو در استان البرز بودند. نتیجه‌گیری: بنا بر نتایج این بررسی، کشاورزان منطقه می‌توانند با اتخاذ راهبردهای مناسب و بهینه مدیریتی (سطوح مختلف رژیم‌های رطوبتی، کودی، تاریخ کشت‌ و رقم مناسب کشت)، ضمن افزایش تولیدات منطقه در حفظ منابع کشور مؤثر باشند. در این راستا استفاده از مدل زراعی اپسیم نیز در پیش‌بینی، سناریوسازی و اتخاذ تصمیم‌های مدیریتی می‌تواند راه‌گشا باشد.

https://jci.ut.ac.ir/article_102524_207c1522c120e9f8793eafdd6948a907.pdf

دانشگاه تهران، دانشکده فناوری کشاورزی ابوریحان به زراعی کشاورزی 2008-8337 27 2 2025 06 27 Seed Coating of Lateral Buds of Sugarcane Stalk and Determining the Suitable Combination for Producing Single-bud Sugarcane Seeds پوشش‌دهی جوانه‌های جانبی ساقه نیشکر و تعیین ترکیب مناسب جهت تولید بذر تک‌جوانه‌‏ای نیشکر 223 237 91833 10.22059/jci.2023.343312.2713 FA زهرا عجریب زاده دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل،ایران سلیم فرزانه گروه تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. محمود شمیلی مؤسسه تحقیقات و آموزش توسعه نیشکر و صنایع جانبی خوزستان، ایران. حمید رضا بلوچی گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، شهر یاسوج. عزیز کرملاچعب شرکت کشت‌وصنعت امیرکبیر، اهواز، ایران رئوف سید شریفی گروه تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Journal Article 2022 05 19 Objective: Considering the high consumption of cuttings in sugarcane cultivation and the rapid deterioration of cuttings, crop management methods after harvesting are necessary. The present study aimed to determine the appropriate coverage for a single sugarcane bud. Methods: This study was performed as a completely randomized design with three replications in 2020, to investigate the effect of four types of binders: carboxymethylcellulose (40, 60 and 80 g/l), arabic gum (50, 100 and 150 g/l), tragacanth (30, 60 and 90 g/l) and starch (45, 60 and 75 g/l) as the first test and four types of nutrients: humic acid (6, 9 and 12 g/l), filter cake (5, 10 and 15 g/kg), superabsorbent (10, 30 and 45 g/kg) and microcombi fertilizer (10, 20 and 30 g/kg) as the second experiment with control, in the greenhouse of the sugarcane research Station-Khuzestan. Results: The results showed that the effect of four types of binder on sugarcane plant characteristics such as germination rate, stalk length, stem dry weight and plant moisture content was significant and the most positive effect was observed in starch gum (60 g/l). Also, four nutrients had a significant effect on some characteristics such as germination rate, stalk length, stalk dry weight and plant moisture content. Conclusion: Due to the most positive effect of starch gum, in later studies, this glue can be used as a binder, along with other nutrients and fillers for planting lateral buds of sugarcane stalks. هدف: با توجه به مصرف زیاد قلمه در کشت نیشکر و زوال سریع قلمهها، استفاده از روشهای مدیریت زراعی پس از برداشت ضروری میباشد. مطالعه حاضر با هدف تعیین پوشش غذایی مناسب برای تک‌جوانههای نیشکر انجام شد. روش پژوهش: این پژوهش بهصورت طرح کاملاً تصادفی، با سه تکرار در سال 1398، به منظور بررسی تأثیر چهار نوع چسباننده کربوکسیمتیلسلولز (40، 60 و 80 گرم در لیتر)، صمغ عربی (50، 100 و 150 گرم در لیتر)، کتیرا (30، 60 و 90 گرم در لیتر) و نشاسته (45، 60 و 75 گرم در لیتر) به‌عنوان آزمایش اول و چهار نوع ترکیب تغذیهای هیومیکاسید (شش، نُه و 12 گرم در لیتر)، فیلترکیک (پنج، 10 و 15 گرم در کیلوگرم)، سوپرجاذب (10، 30 و 45 گرم در کیلوگرم) و کود میکروکمبی (10، 20 و 30 گرم در کیلوگرم) به‌عنوان آزمایش دوم به‌همراه شاهد در شرایط گلخانهای ایستگاه تحقیقاتی نیشکر- خوزستان موردبررسی قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد اثر چهار نوع چسب بر شاخصهای گیاه نیشکر همچون سرعت سبزشدن، ارتفاع ساقه، وزن خشک ساقه و میزان رطوبت گیاه معنیدار بود و بیش‌ترین اثر مثبت در چسب نشاسته (60 گرم در لیتر) مشاهده گردید. چهار ترکیب تغذیهای بر شاخصهایی همچون سرعت سبزشدن، ارتفاع ساقه، وزن خشک ساقه و میزان رطوبت گیاه اثر معنیداری داشت. نتیجه‌گیری: با توجه به اثر مثبت بیش‌تر چسب نشاسته، میتوان در بررسیهای بعدی از این چسب به‌عنوان چسبانندهای، همراه با سایر ترکیبهای تغذیهای و مواد پرکننده برای پلت‌کردن جوانههای جانبی ساقه نیشکر استفاده کرد.

https://jci.ut.ac.ir/article_91833_db84e86d276093e4f6adf34e5206dd94.pdf

دانشگاه تهران، دانشکده فناوری کشاورزی ابوریحان به زراعی کشاورزی 2008-8337 27 2 2025 06 27 Evaluation of Ecophysiological Responses and Seed Yield of Safflower (Carthamus tinctorius L.) to Zinc Chelate and 24-epibrassinolide Foliar Application under Drought Stress Conditions ارزیابی پاسخ‌های اکوفیزیولوژیک و عملکرد دانه گلرنگ (Carthamus tinctorius L) به محلول‌پاشی کلات روی و ۲۴-اپی براسینولید در شرایط تنش خشکی 239 260 102526 10.22059/jci.2025.388201.2913 FA علی درجانی گروه علوم کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، پردیس ابوریحان، شهرستان پاکدشت، ایران. ایرج اله دادی گروه علوم زراعی و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، پردیس ابوریحان، شهرستان پاکدشت، ایران. حمید جباری بخش تحقیقات دانه های روغنی، مؤسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران. حسن امیری اوغان بخش تحقیقات دانه های روغنی، موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران 0000-0002-7084-7501 Journal Article 2025 01 04 Objective: This study aimed to investigate zinc-chelate and 24-epibresinolide foliar application to compensate for reduced safflower seed yield (Goldasht cultivar) under drought-stress conditions. Methods: The experiment was conducted as a split-factorial within a randomized complete block design, with three replications at the Seed and Plant Improvement Institute (SPII) in Karaj, Iran, across two growing seasons (2022-2024). The treatments included three levels of drought stress: at the flowering stage (I1), seed-filling stage (I2), and a control with regular irrigation (I3). Foliar applications of zinc were applied using distilled water (Zn1), zinc chelate at 3×1000 (Zn2), and at 6×1000 concentrations (Zn3). Additionally, 24-epibrassinolide was applied using distilled water (0 µM, B1) and at concentrations of 0.5 µM (B2) and 1 µM (B3). Results: Drought stress significantly reduced grain yield, the SPAD index, relative leaf water content, and cell membrane stability, while increasing proline content, soluble sugars, and the activities of catalase and peroxidase enzymes. The highest grain yield was obtained under conventional irrigation (2466 kg/ha), whereas yields decreased to 1959 kg/ha during flowering and 2222 kg/ha during the seed-filling stage under drought conditions. The application of 24-epibrassinolide at 1 µM and zinc chelate at 3×1000 concentrations enhanced leaf relative water content, SPAD index, proline and soluble sugar content, cell membrane stability, and enzyme activities. Notably, the highest SPAD index (63.09), relative water content (81.11%), proline content (6.43 mg/g wet weight), and soluble sugar content (90.77 mg/g FW), along with the lowest electrolyte leakage, were observed with the combination of 24-epibrassinolide (1 µM) and zinc chelate (3×1000). The highest grain yield of 2398 kg/ha was also recorded under these treatment conditions, representing increases of 8% and 22% compared to drought-stressed conditions at flowering and seed-filling stages, respectively. Conclusion: Foliar applications of zinc chelate and 24-epibrassinolide effectively mitigate the decline in safflower seed yield under drought stress. Specifically, the application of 24-epibrassinolide at 1 µM and zinc chelate at 3×1000 concentrations can help sustain yield in safflower. We recommend these treatments for safflower cultivation in Pakdasht City and similar regions facing irregular rainfall and limited precipitation, which can adversely affect safflower yield. هدف: این مطالعه با هدف بررسی اثر محلول‌پاشی کلات‌روی و 24-اپی برسینولید در جبران کاهش عملکرد دانه گلرنگ (رقم گلدشت) در شرایط تنش خشکی انجام شد. روش پژوهش: آزمایش به‌صورت اسپلیت‌فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی در سه تکرار طی سال‌های زراعی 1401-1402 و 1403-1402 در مؤسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر کرج اجرا شد. فاکتورهای موردبررسی شامل تنش خشکی در مرحله گل‌دهی (I1)، در مرحله پُرشدن دانه (I2) و آبیاری معمول (شاهد) (I3)، ب) محلول‌پاشی روی شامل: محلول‌پاشی با آب مقطر (Zn1)، محلول‌پاشی کلات روی با غلظت سه در هزار (Zn2) و با غلظت شش در هزار (Zn3) و ج) محلول‌پاشی 24-اپی براسینولید در سه سطح شامل محلول‌پاشی با آب مقطر (غلظت صفر میکرومولار (B1)، محلول‌پاشی 24-اپی براسینولید با غلظت 5/0 میکرومولار (B2) و با غلظت 1 میکرومولار (B3) بود. یافته‌ها: نتایج نشان داد که تنش خشکی سبب کاهش عملکرد دانه، شاخص سبزینگی، محتوای نسبی آب برگ و پایداری غشای سلولی شد، درحالی‌که محتوای پرولین، قندهای محلول و فعالیت آنزیم‌های کاتالاز و پراکسیداز در گلرنگ را افزایش داد. بیش‌ترین عملکرد دانه متعلق به تیمار آبیاری معمول (2466 کیلوگرم در هکتار) بود و عملکرد دانه در تیمارهای تنش خشکی در مراحل گلدهی (1959 کیلوگرم در هکتار) و پُرشدن دانه (2222 کیلوگرم در هکتار) به‌طور معنی‌داری کاهش یافت. محلول‌پاشی 24-اپی براسینولید با غلظت یک میکرومولار و کلات روی با غلظت سه در هزار باعث بهبود محتوای نسبی آب برگ، شاخص سبزینگی، محتوای پرولین، محتوای قندهای محلول، پایداری غشاء سلولی و فعالیت آنزیم‌های کاتالاز و پراکسیداز شد. بیش‌ترین میزان شاخص سبزینگی (09/63)، محتوای نسبی آب (11/81 درصد)، محتوای پرولین (43/6 میلی‌گرم در گرم بر وزن تر)، محتوای قندهای محلول (9/77 میلی‌گرم بر گرم وزن تازه) و کم‌ترین میزان نشت الکترولیت از غشا در تیمار ترکیب محلول‌پاشی 24-اپی براسینولید با غلظت یک میکرومولار و کلات روی با غلظت سه در هزار به‌دست آمد. بیش‌ترین عملکرد دانه (2398 کیلوگرم در هکتار) نیز در همین شرایط محلول‌پاشی به‌دست آمد که منجر به افزایش 8 و 22 درصدی نسبت به عملکرد دانه در شرایط تنش خشکی در مرحله گلدهی (1959 کیلوگرم در هکتار) و مرحله پرشدن دانه (2222 کیلوگرم در هکتار) شد. نتیجه‌گیری: استفاده از محلول‌پاشی کلاتروی و 24-اپیبراسینولید در مزارع گلرنگ در غلظت‌های ذکرشده برای شهرستان پاکدشت و مناطق اقلیمی مشابه با بارندگی محدود به‌دلیل بارندگی‌های نامنظم (سیستم طبقه‌بندی کوپن) که باعث عملکرد پایین گلرنگ می‌شود، قابل توصیه است.

https://jci.ut.ac.ir/article_102526_8b64edc997758b8b1d5b082792e85799.pdf

دانشگاه تهران، دانشکده فناوری کشاورزی ابوریحان به زراعی کشاورزی 2008-8337 27 2 2025 06 27 Evaluation of Different Weed Management Practices on Yield and Phytochemical Properties of Fennel ارزیابی روش‌های مختلف مدیریت علف‌های هرز بر ویژگی‌های عملکردی و فیتوشیمیایی ‏رازیانه 261 276 102110 10.22059/jci.2025.383536.2902 FA رامین خلیلی گروه علوم و مهندسی باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران جلال خورشیدی گروه علوم و مهندسی باغبانی، مرکز پژوهشی اصلاح و توسعه گیاهان دارویی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران. 0000-0001-8082-7697 سیروان بابایی گروه مهندسی ژنتیک و تولید گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران Journal Article 2024 10 10 Objective: The cultivation of fennel is expanding due to its favorable market demand and various applications in the food and pharmaceutical industries. Weeds are one of the most important factors causing damage in fennel fields. As a result, it is essential to identify the most effective method for weeds control in fennel cultivation. Methods: In this research, the effects of 11 different weed control methods, including glyphosate, paraquat, afalon, diuron, vinegar, one-time cultivation, two-time cultivation, hand weeding, flame weeding, weed-infested, and weed-free conditions, on weeds growth, as well as the yield-attributed and phytochemical characteristics of fennel such as essential oil content and components, were studied. The experiment was carried out as a randomized complete block design in 2021 at the Faculty of Agriculture, University of Kurdistan. Results: Herbicide treatment had a significant effect on the dry weight of aerial parts, thousand seed weight, fruit yield, essential oil content, and yield of fennel, as well as the dry weight of weeds. However, the plant height and the number of umbels per plant of fennel were not significantly affected by the herbicide treatment. The highest fennel fruit yield (3.95 tons/ha) was obtained in the weed-free treatment, followed by hand weeding and diuron treatments, which produced 3.63 and 3.3 tons/ha, respectively. The lowest weed dry weight (3.54 g/m²) was recorded in the weed-free treatment, though it was not significantly different from the hand weeding and flame weeding treatments. The essential oil content of fennel fruits did not differ significantly among the treatments (except the weed-free treatment). The highest essential oil yield (133.3 L/ha) was obtained from the fruits of the hand weeding treatment, while the lowest yield (63.9 L/ha) was found in the fruits of the glyphosate treatment. The dominant compounds in the essential oil were similar in all treatments and included anethole, fenchone, and d-limonene. The highest amount of anethole (73.53%), fenchone (12.21%), and d-limonene (11.56%) were observed in the glyphosate, weed-infested, and vinegar treatments, respectively. Conclusion: If the aim is proper weed control and achieving higher fruit and essential oil yield with minimal environmental damage, hand weeding was the best treatment after the weed-free condition. If, in addition to fennel yield, reducing weed control costs is also considered, the diuron was the best treatment. In terms of essential oil quality, characterized by high amounts of anethole and fenchone, and a low level of estragole, the weed-infested treatment was the most favorable هدف: کشتوکار رازیانه به‌دلیل بازار مناسب و کاربردهای متنوعی که در صنایع غذایی و دارویی دارد، در حال توسعه است. یکی از مهمترین عوامل خسارتزا در مزارع رازیانه، علف‌های هرز هستند. بنابراین، دستیابی به مناسبترین روش کنترل علف‌های هرز مزرعه رازیانه از ضروریات است. روش پژوهش: در این پژوهش تأثیر 11 روش مختلف کنترل علف‌های هرز شامل علف‌کشهای گلایفوسیت، پاراکوات، آفالون، دیورون و سرکه، یکبار کولتیواسیون، دو بار کولتیواسیون، وجین دستی، آتش شعلهافکن، آلوده به علف هرز و عاری از علف هرز، بر رشد علف‌های هرز و نیز ویژگیهای رشدی، عملکردی، و فیتوشیمیایی رازیانه شامل میزان اسانس و ترکیبات تشکیل‌دهنده آن، مطالعه گردید. آزمایش مذکور در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در سال 1400 در دانشکده کشاورزی دانشگاه کردستان انجام گرفت. یافته‌ها: تیمار علف‌کش بر صفات وزن خشک اندام هوایی، وزن هزاردانه، عملکرد میوه، محتوای اسانس و عملکرد اسانس رازیانه و نیز وزن خشک علف‌های هرز تأثیر معنیداری داشت، اما ارتفاع بوته و تعداد چتر در بوته رازیانه تحت تأثیر معنیدار تیمار علف‌کش قرار نگرفتند. بیش‌ترین میانگین عملکرد میوه رازیانه در هکتار (95/3 تن) متعلق به تیمار عاری از علف هرز بود و به‌دنبال آن تیمارهای وجین دستی و دیورون قرار داشتند (بهترتیب 63/3 و 3/3 تن در هکتار). کم‌ترین علفهرز (54/3 گرم در مترمربع) از تیمار عاری از علف هرز بهدست آمد که البته با تیمارهای وجین دستی و آتش شعلهافکن تفاوت معنیداری نداشت. محتوای اسانس میوه‌های رازیانه در تیمارهای اعمالشده (غیر از تیمار عاری از علف هرز) تفاوت معنیداری با هم نداشتند. بیش‌ترین عملکرد اسانس (3/133 لیتر در هکتار) از میوه‌های تیمار وجین دستی، و کم‌ترین آن (9/63 لیتر در هکتار) از تیمار گلایفوسیت بهدست آمد. ترکیبات غالب اسانس در همه تیمارها یکسان و شامل آنتول، فنکون و د-لیمونن بودند. بیش‌ترین مقدار ترکیبات آنتول (53/73 درصد)، فنکون (21/12 درصد) و د-لیمونن (56/11 درصد) بهترتیب در تیمارهای گلایفوسیت، آلوده به علف هرز و سرکه مشاهده گردید. نتیجه‌گیری: چنانچه هدف حذف قابل‌قبول علف‌های هرز، عملکرد بیش‌تر میوه و اسانس همراه با کم‌ترین آسیب به محیط زیست باشد، بعد از تیمار عاری از علف هرز، تیمار وجین دستی برترین تیمار بود. اما چنانچه علاوه بر دستیابی به عملکرد بالای محصول، کاهش هزینههای کنترل علف هرز نیز مدنظر باشد، تیمار دیورون برتر بود. از نظر کیفیت اسانس (میزان بالای آنتول و فنکون و میزان کم استراگول)، تیمار آلوده به علف هرز برترین بود.

https://jci.ut.ac.ir/article_102110_6305d40c9a95a2f6e784d8aa22b27ac5.pdf

دانشگاه تهران، دانشکده فناوری کشاورزی ابوریحان به زراعی کشاورزی 2008-8337 27 2 2025 06 27 Investigation of some Agronomic and Biochemical Characteristics of the Garden Thyme (Thymus vulgaris L.) Affected as Inoculation with Mycorrhizal Species and Wood Vinegar Foliar Spraying بررسی برخی خصوصیات زراعی و بیوشیمیایی گیاه آویشن باغی (Thymus vulgaris L.) تحت تأثیر تلقیح با گونه‌های مایکوریزا و محلول‌پاشی با سرکه چوب 277 298 102028 10.22059/jci.2025.380862.2893 FA مهدی طاهری اصغری گروه علوم کشاورزی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران سعیده صلواتی گروه علوم کشاورزی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. سید رضا میرعلیزاده فرد گروه کشاورزی و محیط زیست، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. Journal Article 2024 08 14 Objective: This study aimed to investigate the effects of foliar application of wood vinegar and mycorrhizal fungi on the agronomic and biochemical characteristics of Thymus vulgaris (thyme). Method: A factorial experiment was conducted using a randomized complete block design with three replications at the Takestan University research farms during 2021-2023. Factors included three mycorrhizal treatments (control, seed inoculation, and soil inoculation with G. mosseae, G. etunicatum, and G. intraradices) and four wood vinegar levels (control, foliar spray of 5, 10, and 15 mL/L). Results: The interaction between wood vinegar and mycorrhiza significantly affected root fresh and dry weight. The highest root fresh weight (7587.5 kg/ha), representing a 93% increase over the control, was achieved with 10 mL/L wood vinegar combined with G. mosseae. Conversely, the lowest root fresh weight was observed with 15 mL/L wood vinegar and G. etunicatum. Similarly, the highest root dry weight (89% above control) occurred under the same treatment. Foliar application of wood vinegar and inoculation with G. mosseae enhanced canopy diameter and root colonization, with the peak colonization (about 14% increase) at 10 mL/L wood vinegar. Biochemical analyses revealed that 10 mL/L wood vinegar increased carbohydrate content, total protein, and essential oil content by 32%, 55%, and 100%, respectively. G. mosseae also increased carbohydrate and protein levels by approximately 15% and 45%. Conclusions: Applying 10‰ wood vinegar in combination with G. mosseae optimized dry matter production and improved biochemical traits such as soluble carbohydrates, total protein, and essential oil content. These treatments enhanced nutrient uptake and root colonization, leading to significant improvements in thyme's biomass yield and quality هدف: هدف از اجرای آزمایش، بررسی اثر محلولپاشی با سرکه چوب و تلقیح با گونههای مایکوریزا بر خصوصیات زراعی و بیوشیمیایی گیاه دارویی آویشن باغی (Thymus vulgaris L.) بود. روش پژوهش: این آزمایش به‌صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار، طی سالهای زراعی 1402-1401 و 1401-1400 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه آزاد تاکستان اجرا شد. عوامل آزمایشی شامل مایکوریزا (شاهد، تلقیح بذر و خاک با Glomus mosseae، Glomus etunicatum وGlomus Intraradices ) و سرکه چوب (شاهد، محلولپاشی پنج، 10 و 15 در هزار) بود. یافتهها: نتایج نشان داد اثر متقابل سرکه چوب و مایکوریزا بر وزن تر و خشک ریشه و قطر کانوپی آویشن باغی معنیدار بود. بیش‌ترین مقدار وزن تر ریشه به میزان 5/7587 کیلوگرم بر هکتار، از تیمار 10 در هزار سرکه چوب و کاربرد مایکوریزا G. mosseae به‌دست آمد که نسبت به شاهد 93 درصد افزایش نشان داد. کم‌ترین مقدار وزن تر ریشه نیز از تیمار 15 در هزار سرکه چوب و مایکوریزا G. etunicatum به‌دست آمد. بیش‌ترین وزن خشک ریشه نیز به میزان 6/1566 کیلوگرم بر هکتار از تیمار 10 در هزار سرکه چوب و کاربرد مایکوریزا G. mosseae حاصل شد که نسبت به شاهد 89 درصد افزایش داشت. هم‌چنین نشان داد که اگرچه کاربرد هم‌زمان قارچ مایکوریزا G. mosseae با تیمار سرکه چوب در تمامی سطوح آن باعث افزایش قطر کانوپی میشود بیش‌ترین درصد کلونیزاسیون ریشه با کاربرد سرکه چوب 10 در هزار به‌دست آمد که نسبت به شاهد 14 درصد افزایش داشت. بیش‌ترین درصد کلونیزاسیون ریشه با کاربرد G. etunicatum به‌دست آمد که با G. mosseae در گروه آماری مشابهی قرار گرفت. بیش‌ترین کربوهیدرات محلول شاخساره و پروتئین کل با کاربرد 10 در هزار سرکه چوب حاصل شد که به‌ترتیب 32 و 55 درصد نسبت به شاهد افزایش داشت. بیش‌ترین کربوهیدرات محلول شاخساره و پروتئین کل با کاربرد G. mosseae حاصل شد که نسبت به شاهد به‌ترتیب 15 و 45 درصد افزایش را نشان داد. تیمار 10 در هزار سرکه چوب، توانست افزایش دو برابری درصد اسانس را نسبت به شاهد ایجاد کند. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که تیمار کاربرد 10 در هزار سرکه چوب و مایکوریزا Glomus mosseae بهترین نتیجه را در عملکرد ماده خشک و صفات کیفی همچون کربوهیدرات محلول شاخساره، پروتئین کل و درصد اسانس به‌همراه داشت. با تأمین مواد غذایی و فراهم‌کردن شرایط افزایش جذب با استفاده از سرکه چوب و مایکوریزا، کلونیزاسیون ریشه در آویشن باغی افزایش یافت و در صفات کل کربوهیدرات محلول شاخصاره، پروتئین کل اندام هوایی، درصد اسانس و درنهایت عملکرد ماده خشک افزایش قابل‌توجهی مشاهده شد.

https://jci.ut.ac.ir/article_102028_bccc0dcd88dee72c622a338891445d56.pdf

دانشگاه تهران، دانشکده فناوری کشاورزی ابوریحان به زراعی کشاورزی 2008-8337 27 2 2025 06 27 Evaluation of Compatibility and Non-Compatibility of Cucurbit Rootstocks on Physiological and Biosynthesis Assay in 'Khatooni' Melon Scion بررسی تأثیر سازگاری و ناسازگاری پایه‌‏های کدو بر تغییرات فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی پیوندک خربزه خاتونی 299 314 102521 10.22059/jci.2025.371199.2873 FA مائده فرشتیان گروه گیاه‌شناسی، موسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع کشور، تهران، ایران رضا صالحی محمدی گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، تهران، ایران. عبدالکریم کاشی گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، تهران، ایران مصباح بابالار گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، تهران. ایران. Journal Article 2024 01 16 Objective: To investigate the physiological and biochemical effects of incompatibility between Khatooni melon (Cucumis melo GR. Inodorus accession Khatooni) scion on cucurbit rootstocks, a series of experiments was conducted in a randomized complete block design at the Horticultural Research Station of the University of Tehran in Mohammadshahr, Karaj, in 2021. Methodes: Seven different Cucurbit Rootstocks were applied in this research, which include: 'Rout Power', 'ES 900', 'RZ 12', 'Nongwoo 01', 'RZ6' 'Shintozwa', 'Marvel' and the seed rootstock of the melon cultivar 'Khatooni' with the scientific name (Cucumis melo GR. Inodorus accession Khatooni) was also used as a control plant in addition to the scion. Then the effects of incompatibility and compatibility on the yield of fruit weight, number of fruit and marketable yield were checked. Then biochemical activity of plant scion, such as sugar and starch content of scion leaves, leaf mineral elements (N, P, K, Ca, Mg, B) and the amount of stress proteins and enzymes super oxide dismutase, peroxidase and catalase (SOD, PO, CAT) were compared. Results: Variance analysis revealed significant differences (p<0.01) among treatments in yield traits, stress enzyme activities, protein, and carbohydrate content. Elements such as nitrogen, potassium, calcium, and boron showed significant variation at the 5% level. The highest fruit weight, number of fruits, and marketable yield were observed with Rout Power and Shintozwa rootstocks, indicating incompatibility compared to the Marvel rootstock. Protein accumulation at the graft junction was 1.03 mg/fresh weight in incompatible Marvel rootstocks versus 0.6 mg in Shintozwa, which was more compatible. Higher antioxidant enzyme activities were found in incompatible rootstocks. Sugar and leaf starch contents were higher in Shintozwa relative to incompatible rootstocks, while leaves of compatible plants showed significantly greater levels of N, Ca, Mg, and B. Conclusion: Rootstock incompatibility adversely affects physiological and biochemical growth traits and scion performance. The Marvel rootstock exhibited incompatibility, whereas Shintozwa demonstrated compatibility with the Khatooni melon scion. Therefore, Shintozwa is recommended as a suitable rootstock for melon grafting to ensure optimal growth and yield هدف: به‌منظور بررسی اثرات فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی ناسازگاری پیوندک خربزه خاتونی (Cucumis melo Gr Inodorus accession Khatooni) بر روی پایه‏های کدو، آزمایش‏هایی در قالب طرح بلوک‏های کامل تصادفی در ایستگاه تحقیقاتی علوم باغبانی دانشگاه تهران، واقع در محمدشهر کرج در سال 1399 اجرا شد. روش پژوهش: در این پژوهش از هفت رقم کدو به‌عنوان پایه استفاده شد: ''Rout Power', 'ES 900', 'RZ 12', 'Nongwoo 01', 'RZ6, 'Shintozwa', 'Marvel' و پایه بذری خربزه زراعی 'خاتونی' با نام علمی Cucumis melo GR. Inodorus accession Khatooni نیز علاوه بر پیوندک به‌عنوان گیاه شاهد به‌کار برده شد. سپس اثرات ناسازگاری و سازگاری، برعملکرد وزن میوه، تعداد میوه و بازارپسندی بررسی شد. سپس میزان فعالیت بیوشیمیایی گیاه پیوندک، از جمله محتوای قند و نشاسته موجود در برگ پیوندک، عناصر معدنی برگ (نیتروژن، فسفر، پتاسیم، کلسیم، منیزیم و بور) و مقدار پروتئین‏‌ها و آنزیم ‌های تنش (سوپراکسیدیسموتاز، پراکسیداز و کاتالاز) مقایسه شدند. یافته‌ها: نتایج تجزیه واریانس نشان داد بین صفات عملکرد، آنزیم‌های تنش، پروتئین‌ها و محتوای کربوهیدرات‌ها اختلاف معنی‌دار در سطح یک در صد مشاهده شد و در صفاتی چون محتوای عناصر نیتروژن، پتاسیم، کلسیم و بور اختلاف معنی‌دار در سطح 5 درصد بود. نتایج مقایسه میانگین به‌دست آمده نشان داد، عملکرد وزن میوه، تعداد میوه و بازارپسندی محصول تحت تأثیر پایه بود و بیش‌ترین تعداد میوه در بوته، وزن میوه و عملکرد بازارپسندی متعلق به پایه‏های روت‌پاور و شینتوزوا بود که در مقایسه با پایه مارول که ناسازگاری از خود نشان داده بود. مقدار پروتئین تجمع یافته در محل پیوند، در پایه ناسازگار مارول به مقدار 03/1 میلی‌گرم در وزن تر نسبت به پایه شینتوزوا با مقدار 6/0 میلی‌گرم در وزن تر بود و ترکیبات آنزیمی ضداکسیدکننده نیز در محل پیوند پایه‌های ناسازگار بسیار بیش‌تر از پایه سازگار مشاهده شد. مقدار ترکیبات قندی و نشاسته برگ، در شینتوزوا به‌طور معنی‌داری بیش‌تر از پایه ناسازگار، بود. عناصر نیتروژن، کلسیم، منیزیم، بور موجود در برگ گیاهان سازگار به‌طور معنی‌داری بیش‌تر سایرین بود. نتیجه‌‏گیری: نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد، ناسازگاری پایه بر تمام جوانب رشد فیزیولوژیک و بیوشیمیایی و عملکرد پیوندک اثر سو داشت. بنابراین پایه مارول به‌عنوان پایه ناسازگار و پایه شینتوزوا پایه سازگار مطلوب برای پیوندک خربزه خاتونی پیشنهاد می‌گردد.

https://jci.ut.ac.ir/article_102521_5ff3c6801283eb116be9aa516e957d3d.pdf

دانشگاه تهران، دانشکده فناوری کشاورزی ابوریحان به زراعی کشاورزی 2008-8337 27 2 2025 06 27 Effects of Organic and Chemical Fertilizer Management on Yield and Qualitative Traits of Roselle (Hibiscus sabdariffa L.) in Ahvaz Climate بررسی تأثیر کودهای آلی و شیمیایی روی عملکرد و ویژگی‌های کمی چای ترش (Hibiscus sabdariffa L) در شرایط آب و هوایی اهواز 315 336 102229 10.22059/jci.2025.378013.2889 FA محمد حسنی نسب گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز، ایران اسفندیار فاتح گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز، ایران. امیر آینه بند گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید چمران اهواز،اهوز.ایران. 0000-0002-9144-455x علی منصفی گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز.ایران کوروش بهنام فر بخش تحقیقات جنگل‌ها و مراتع مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، اهواز، اهواز،ایران. Journal Article 2024 06 14 O Objective: This study aimed to investigate the effects of combined application of NPK chemical fertilizers and organic fertilizers on the yield traits and quantitative characteristics of the hibiscus plant during the 2022-2023 agricultural year at the research farm of the Agricultural and Natural Resources Research Center in Khuzestan Province, Ahvaz. Method: The experiment was conducted using a split-split plot design within a randomized complete block design with three replications. The treatments included four levels of chemical fertilizers (N0–P0–K0, N75–P50–K50, N150–P75–K75, and N225–P100–K100) and four levels of organic fertilizers (no organic fertilizer, humic acid, vermicompost, and a combination of humic acid + vermicompost). Results: Analysis of variance indicated significant main effects of chemical fertilizer, organic fertilizer, and their interaction on all measured traits in roselle. Post hoc comparisons using LSD test (α=0.05) revealed that the combination of N100–P100–K225 with humic acid + vermicompost produced the highest values for most traits, except for seed oil percentage, which was comparable to the N150–P75–K75+ humic acid+ vermicompost treatment for seed dry weight. No significant differences were observed among treatment combinations for aerial parts, number of seeds per boll, 1000-seed weight, sepals per boll, antioxidant capacity of sepals, and biological yield. The lowest trait values were associated with the control treatment (N0–P0–K0) without organic fertilizer. The combined use of organic and chemical fertilizers was found to be compatible and synergistic, providing optimal conditions for plant growth. Conclusions: The findings underscore the significant influence of NPK fertilizer levels on measured traits, with organic fertilizer effects being comparatively less pronounced. Both chemical and organic fertilizers—individually and in combination—improved the growth, yield, and quality of roselle. The integrated use of chemical and organic fertilizers not only reduces production costs but also enhances crop quality while promoting soil health, biodiversity, and sustainability. Organic fertilizers improve soil physical and chemical properties, stimulate root development, and promote the activity of growth-promoting bacteria, thereby increasing nutrient availability. Continuous mineral supply further supports plant development, fruiting, and product quality. ed. هدف: این مطالعه به‌منظور اثر کاربرد توأم کودهای شیمیایی NPK و آلی بر صفات عملکرد و ویژگی‌های کمی گیاه چای ترش، در سال زراعی 1402-1401 در مزرعه پژوهشی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان واقع در شهرستان اهواز موردبررسی قرار گرفت. روش پژوهش: آزمایش به‌صورت کرت‌های دو بار خردشده در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل چهار سطح کود شیمیایی (N0-P0-K0، N75-P50-K50، N150-P75-K75 و N225-P100-K100) به‌عنوان کرت اصلی و چهار سطح کود آلی (عدم مصرف، هیومیک‌اسید، ورمی‌کمپوست و هیومیک‌اسید+ ورمی‌کمپوست) به‌عنوان کرت فرعی بودند. یافته‌ها: نتایج تجزیه واریانس نشان داد که اثر اصلی کود شیمیایی، کود آلی و اثر متقابل کود شیمیایی× کود آلی برای کلیه صفات در چای ترش معنی‌دار بودند. با توجه به معنی‌داری اثر متقابل، مقایسه میانگین برای ترکیبات تیماری براساس آزمون LSD در سطح احتمال 5 درصد انجام شد. ترکیب تیماری N100-P100-K225 به‌همراه هیومیک‌اسید+ ورمی‌کمپوست بیش‌ترین مقدار را برای تمامی صفات به‌جز درصد روغن دانه در بین ترکیبات تیماری را به خود اختصاص داد که با ترکیب تیماری N150-P75-K75 به‌همراه هیومیک‌اسید+ ورمی‌کمپوست برای صفات وزن خشک اندام هوایی، تعداد دانه در غوزه، وزن هزاردانه، وزن کاسبرگ در هر غوزه، ظرفیت آنتی‌اکسیدانی کاسبرگ و عملکرد بیولوژیک تفاوت معنی‌داری نشان نداد. کم‌ترین مقدار برای تمامی صفات در ترکیب تیماری N0-P0-K0+ عدم مصرف کود آلی مشاهده شد. مصرف تلفیقی کودهای آلی و شیمیایی ضمن سازش‌پذیری و مکملی با یکدیگر، شرایط مطلوب و مناسب برای رشد گیاه را فراهم نمودند. کودهای آلی شرایط فیزیکی و شیمیایی خاک را بهبود داده و موجب توسعه ریشه و افزایش فعالیت باکتری‌های محرک رشد می‌شوند. در نتیجه دسترسی گیاه به عناصر غذایی افزایش می‌یابد. عرضه مداوم عناصر معدنی نیز باعث افزایش رشد، میوه‌دهی و افزایش کیفیت محصول گردید. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه حاکی از آن بود که تغییر در صفات به‌طور مؤثری با افزایش مقدار سطوح کودی NPK مرتبط بوده است و تغییر سطوح کود آلی اثر کم‌تری در مقدار صفات موردمطالعه داشت. مصرف کودهای شیمیایی NPK و کودهای آلی (هیومیک‌اسید و ورمی‌کمپوست) به‌صورت مجزا و ترکیبی، منجر به بهبود کیفیت و کمیت چای ترش شد. روش تلفیقی مصرف کودهای شیمیایی و آلی، ضمن کاهش هزینه‌های تولید و بهبود کمیت و کیفیت محصولات زراعی، موجب حفظ سلامت خاک، تنوع زیستی و ایجاد سیستم کشاورزی پایدار در طولانی‌مدت می‌شود.

https://jci.ut.ac.ir/article_102229_76e491cead87ee8713f2ca9d3ff9bbe9.pdf

دانشگاه تهران، دانشکده فناوری کشاورزی ابوریحان به زراعی کشاورزی 2008-8337 27 2 2025 06 27 Evaluation of Yield and Some Root and Morphological Characteristics Response of Guar (Cyamopsis tetragonoloba) in Intercropping with Roselle (Hibiscus sabdariffa L.) under Nitrogen Fertilizer Management ارزیابی عکس‌العمل عملکرد و برخی خصوصیات ریشه و مورفولوژیک گوار (Cyamopsis tetragonoloba) در کشت مخلوط با چای ترش (Hibiscus sabdariffa L)، تحت مدیریت کود نیتروژن 337 353 102522 10.22059/jci.2025.377099.2884 FA محمدناصر مودودی گروه علوم و مهندسی باغبانی، مجتمع آموزش عالی تربت جام، تربت جام، ایران وحید شمس آبادی گروه علوم و مهندسی آب، مجتمع آموزش عالی تربت جام، تربت جام، ایران. ابراهیم جهانگیر دهبرزویی شرکت کشاورزی و دامپروی مدبر کشت توس، خراسان رضوی، ایران Journal Article 2024 05 26 Objective: This study aimed to compare different intercropping patterns of guar (Cyamopsis tetragonoloba L.) and roselle (Hibiscus sabdariffa L.) with pure guar cultivation, under varying levels of nitrogen fertilizer, in the field of Toos Planting Manager Company in Taybad city, located in the Polband plain of Khorasan Razavi province. Method: The experiment was conducted as a split-plot design in a randomized complete block layout with two factors and three replications. The first factor included eight intercropping patterns: sole guar and mixed ratios of guar to roselle of 1:1, 2:1, 3:1, 1:2, 1:3, 2:3, and 3:2. The second factor involved nitrogen fertilization at three levels: 50%, 100%, and 0% of guar’s nitrogen requirement, based on soil laboratory recommendations. Results: The highest values for stem dry weight (40.4 g per plant), root dry weight (14.5 g per plant), root diameter (1.16 mm), and pod length (7.40 cm) were observed in the 3:1 intercropping pattern under full nitrogen fertilization (100% requirement). For shoot dry weight (60.5 g per plant) and seed yield (357 g/m²), the sole guar cultivation and the 3:1 ratio with full nitrogen application stood out, both statistically superior and in the same group. Additionally, reducing nitrogen below the guar’s requirement significantly decreased seed yield and morphological traits. Conclusions: The study indicates that the 3:1 intercropping of guar and roselle, combined with full nitrogen fertilization, outperforms other patterns across most traits. Therefore, intercropping at a 3:1 ratio with sufficient nitrogen is recommended for farmers interested in this cropping system هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه الگوهای مختلف کشت مخلوط دو گیاه گوار و چای ترش، در سطوح مختلف نیتروژن در شهرستان تایباد، در مزرعه شرکت مدیر کشت توس اجرا گردید. روش پژوهش: آزمایش به‌صورت اسپیلتپلات در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با دو فاکتور و سه تکرار اجرا شد. فاکتور اول شامل هشت الگوی کشت گوار و چای ترش بود. بدین ترتیب که هفت نسبت کشت مخلوط گوار و چای ترش به‌صورت 1:1، 2:1، 3:1، 1:2، 1:3، 2:3 و 3:2 در کنار کشت خالص گوار مورد کشت واقع شدند. فاکتور دوم نیز شامل کود نیتروژن بود که براساس توصیه آزمایشگاه خاک، در سه سطح اعمال گردید. بدین ترتیب که دو سطح 50 و 100 درصد نیاز گوار به نیتروژن در کنار شرایط عدم مصرف نیتروژن اعمال شدند. یافتهها: نتایج حاصل، حکایت از برتری معنی‌دار تیمار سه ردیف کشت گوار+ یک ردیف کشت چای ترش در شرایط تأمین 100 درصد نیاز نیتروژن در صفات وزن خشک ساقه (با مقدار 4/40 گرم در بوته)، وزن خشک ریشه (با مقدار 5/14 گرم در بوته)، قطر ریشه (با مقدار 16/1 میلیمتر) و طول غلاف (با مقدار 40/7 سانتیمتر) داشت. در دو صفت وزن خشک اندام هوایی و عملکرد دانه، تیمار کشت خالص گوار (با ارائه وزن خشک اندام هوایی 5/60 گرم در بوته و عملکرد دانه 357 گرم در مترمربع) با تیمار کشت سه ردیف گوار+ کشت یک ردیف چای ترش (با ارائه وزن خشک اندام هوایی 7/59 گرم در بوته و عملکرد دانه 355 گرم در مترمربع) در شرایط مشابه تأمین 100 درصد نیاز نیتروژن، در یک گروه آماری قرار گرفته و برتری معنی‌دار را بهخود اختصاص دادند. بنابر یافتههای پژوهش حاضر، کاهش کود مصرفی نیتروژن به کم‌تر از حد کامل نیاز گیاه گوار، در کاهش عملکرد دانه و خصوصیات مورفولوژیک تأثیرگذار بود. نتیجه‌گیری: ترکیب کشت مخلوط کشت سه ردیف گوار+ کشت یک ردیف چای ترش، در کنار مصرف کامل نیتروژن برای زارعین علاقهمند به این نوع سیستم کاشت قابل‌توصیه باشد.

https://jci.ut.ac.ir/article_102522_8837afaab25becdf3e9bc9e7394475e4.pdf

دانشگاه تهران، دانشکده فناوری کشاورزی ابوریحان به زراعی کشاورزی 2008-8337 27 2 2025 06 27 Quantitative and Qualitative Yield Response of Guar Seeds to Plant Density and Organic Fertilizer پاسخ عملکرد کمی و کیفی دانه گوار به تراکم کشت و کودهای آلی 355 375 102520 10.22059/jci.2025.370796.2871 FA فائزه دریایی بخش گیاهان دارویی و محصولات فرعی، مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی، تهران، ایران مجید آقاعلیخانی گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2024 01 09 Objective: The industrial medicinal guar plant (Cyamopsis tetragonoloba L. Taub.) is a drought-resistant plant well adapted to our country's climate. This plant can produce a desirable yield with low precipitation and minimize the cost of irrigation. Method: To study the effect of planting density and fertilizing systems on guar quantitative and qualitative yield, an experiment was conducted as factorial in a randomized complete block design with three replications at research field of Tarbiat Modares University in 2018. Treatments included three planting densities (133,000 D1: 88,000 D2: and 66,000 plants per hectare D3) as the first factor and three nutitional treatments (fertilizing with urea 100 kg/ha; F1, vermicompost 6 ton/ha; F2 and bioGME 2.25 ton/ha; F3) were evaluated as the second factor. The quantitative traits which were measured for guar plant were plant height, number of pods per square meter, number of seeds per pod, weight of 1000 seeds, seed yield, biological yield and harvest index. At the end of the growing season, after removing the margins, random sampling was done from the middle rows of the plots (10 plants from each experimental plot) and the seeds of each treatment were sent to the laboratory to measure the morphological characteristics of the plant and the parameters of the quantitative and qualitative traits of the seeds. Results: The results showed that pod number per m2, seed number per pod, 1000 seed weight, seed yield, oil and protein yield and harvest index were affected significantly by the interaction of density and fertilizer type. The treatment D2F2 was performed the highest amounts of above morphological traits including pod number per m2, seed number per pod, 1000 seed weight, seed yield, oil and protein yield and harvest index. The highest percentage of guargum was observed in D1F1 which was not significantly different from other levels of vermicompost and bioGME fertilizer application in the density of 133000 plants per hectare. Conclusions: Alltogether, it is suggested that the vermicompost applied along with density of 88,000 plants / ha is appropriate for guar cultivation. However, fertilization by chemical manure in 133,000 plant / ha plant density is recommanded whereas the industrial purpose would be considered. Because, gurgum production was in maximized content when chemical fertilizer was applied. . هدف: گیاه صنعتی‌دارویی گوار (Cyamopsis tetragonoloba L. Taub.) گیاهی مقاوم به خشکی است که با اقلیم کشورمان سازگاری خوبی دارد. این گیاه حتی اگر زمین زراعی در نواحی با بارندگی کم یا بدون بارندگی باشد می‌تواند در شرایط خشک همچنان رشد کنند و عملکرد قابل‌قبول و محصولی پرکاربرد تولید نماید و هزینه‌ آبیاری را به حداقل برساتد. روش پژوهش: به‌منظور بررسی تأثیر تراکم کاشت و سیستم تغذیه بر عملکرد کمی و کیفی دانه گیاه گوار آزمایشی به‌صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه پژوهشی دانشگاه تربیت مدرس در سال 1397 انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل سه تراکم کاشت (133هزار بوته در هکتار D1:، 88 هزار بوته در هکتار D2: و 66 هزار بوته در هکتار D3:) به‌عنوان عامل اول و سه تیمار تغذیه (کوددهی با کود شیمیایی اوره به میزان 100 کیلوگرم در هکتار F1:، کود آلی ورمی‌کمپوست به میزان شش تن در هکتار F2: و کود آلی بایوجمی به میزان 25/2 تن در هکتار F3:) به‌عنوان عامل دوم ارزیابی شدند. صفات کمی مورد اندازه‌گیری برای گیاه گوار عبارت بودند از ارتفاع بوته، تعداد غلاف در مترمربع، تعداد دانه در غلاف، وزن هزاردانه، عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک و شاخص برداشت. در پایان فصل رشد، پس از حذف حاشیه‌ها، نمونه‌برداری تصادفی از ردیف‌های میانی کرت‌ها صورت گرفت (10 بوته از هرکرت آزمایشی) و بذور هر تیمار برای اندازه‌گیری خصوصیات مورفولوژیک گیاه و پارامترهای صفات کمی و کیفی بذر به آزمایشگاه فرستاده شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که تعداد غلاف در مترمربع، تعداد دانه در علاف، وزن هزاردانه، عملکرد دانه، عملکرد روغن دانه، عملکرد پروتئین دانه و شاخص برداشت گوار تحت تأثیر برهم‌کنش تراکم و نوع کود قرار گرفتند (05/0P<). در کلیه صفات شامل تعداد غلاف در مترمربع، تعداد دانه در غلاف، وزن هزاردانه، عملکرد دانه، عملکرد روغن دانه، عملکرد پروتئین دانه و شاخص برداشت تراکم 88 هزار بوته در هکتار همراه با ورمی‌کمپوست به‌عنوان تیمار برتر شناخته شد. بالاترین درصد صمغ گوار در تیمار D1F1 مشاهده شد که با سطوح دیگر کاربرد کود ورمی‌کمپوست و بایوجمی در تراکم 133هزار بوته تفاوت معنی‌دار نداشت. نتیجه‌گیری: به‌طور کلی، برای کشت و کار گوار برای تولید دانه بهترین تراکم 88 هزار بوته در هکتار با مصرف ورمی‌کمپوست است. اما برای تولید دانه از نظر کیفی و برای مصارف صنعتی، مصرف کود شیمیایی در تراکم 133 هزار بوته در هکتار در شرایط منطقه موردبررسی پیشنهاد می‌شود.

https://jci.ut.ac.ir/article_102520_265305577e7622f56b32633530d4fe56.pdf