دانشگاه تهران، دانشکده فناوری کشاورزی ابوریحان به زراعی کشاورزی 2008-8337 16 2 2014 08 23 Effect of potassium and boron nutrition on some quantitative and qualitative characteristics of grape ‘Askari’ اثر تغذیه پتاسیم و بور بر برخی ویژگی‌های کمی و کیفی میوه انگور رقم ʻعسکریʼ 417 430 53052 10.22059/jci.2014.53052 FA فرناز احمدی دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه علوم باغبانی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران عبدالرحمان محمدخانی دانشیار گروه علوم باغبانی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران Journal Article 2013 07 22 <strong>Optimal nutrition of grapevine is one of the most important factors that affect the quantity, quality and time of fruit ripening. To increase the quantity and quality of ‘Askari’ cultivar, a factorial experiment in a randomized complete block design with three replications was conducted at Shahrekord in 2010. Treatments consisted of four levels of potassium sulfate fertilizer (zero, 300, 600 and 900 g per vine) and four levels of boric acid fertilizer (zero, 1000, 2000, and 3000 ppm). The results showed that potassium had a significant effect on yield and yield components. Different levels of potassium sulfate and boric acid increased cluster (number, weight, length, width) and fruit soluble solids. With increasing potassium levels, the number of clusters (14, 18 and 25) and content of total soluble solid (0.54, 1.45 and 1.53 percent) were significantly increased in comparison with control, respectively. Also, total soluble solids of berries were increased significantly (0.76, 0.75 and 1.25 percent) with boron treatment compared to control. The highest TSS (18.8) obtained in 900 mg of potassium sulfate per square meter, while it caused the greatest reduction in fruit acidity compared with the control. Fruits pH was decreased by 0.3 units with application of 3000 ppm of boric acid. The results of this experiment showed that nutrient treatments, especially potassium sulfate accelerated fruit ripening and increased fruit yield and sugar content.</strong> <strong>تغذیۀ بهینه از جمله مهم‌ترین عوامل مؤثر بر ویژگی‌های کمی و کیفی و زمان رسیدن میوۀ انگور است. به‌منظور افزایش کمیت و کیفیت میوۀ انگور رقم ‘عسکری’ آزمایشی به‌صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی در سه تکرار در سال 1390 در شهرکرد اجرا شد. فاکتورهای آزمایشی شامل چهار سطح کود سولفات پتاسیم (0، 300، 600 و 900 گرم به‌ازای هر درختچه) و چهار سطح کود اسید بوریک (0، 1000، 2000 و 3000 میلی‌گرم بر لیتر) بود. نتایج نشان داد که پتاسیم اثر معناداری بر عملکرد و اجزای آن داشت. سطوح مختلف سولفات پتاسیم و اسید بوریک موجب افزایش تعداد خوشه، وزن خوشه و طول و عرض خوشه و مواد جامد محلول شد. با افزایش پتاسیم، تعداد خوشه (به‌ترتیب 14، 18 و 25 عدد) و مواد جامد محلول (به‌ترتیب به‌مقدار 54/0، 45/1 و 53/1 درصد) نسبت به شاهد افزایش یافت. تیمارهای حاوی بور، تنها با غلظت 3 در هزار موحب افزایش معنا‌دار در میزان مواد جامد محلول میوه نسبت به شاهد شد. تیمار 900 گرم به‌ازای هر درختچه سولفات پتاسیم بیشترین میزان مواد جامد محلول (8/18) را داشت، درحالی‌که همین تیمار به بیشترین کاهش اسیدیتۀ میوه در مقایسه با شاهد منجر شد. تیمار اسید بوریک 3000 میلی‌گرم بر لیتر نیز سبب کاهش pH میوه‌ها به‌‌مقدار 3/0 واحد شد. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که تیمارهای تغذیه‌ای به‌ویژه سولفات پتاسیم رسیدن میوه را تسریع می‌کند و عملکرد و مقدار قند میوه را افزایش می‌دهد.</strong> https://jci.ut.ac.ir/article_53052_8c7a43574cdd7eac03dac3a643219683.pdf