خشایار ریگی؛ مهدی دهمرده؛ سید محسن موسوی نیک
چکیده
هدف: کشت مخلوط با افزایش تعداد گونه در واحد سطح بهعنوان یک راهحل برای حفظ و افزایش تولید در کشاورزی شناخته میشود، کشت مخلوط روشی برای افزایش تنوع در بومنظامهای زراعی است که باعث افزایش و پایداری عملکرد میشود. اکولوژی آن نیز اثرگذارتر از نظامهای تککشتی است. این مطالعه بهمنظور بررسی تغییرات عملکرد و اجزای عملکرد ...
بیشتر
هدف: کشت مخلوط با افزایش تعداد گونه در واحد سطح بهعنوان یک راهحل برای حفظ و افزایش تولید در کشاورزی شناخته میشود، کشت مخلوط روشی برای افزایش تنوع در بومنظامهای زراعی است که باعث افزایش و پایداری عملکرد میشود. اکولوژی آن نیز اثرگذارتر از نظامهای تککشتی است. این مطالعه بهمنظور بررسی تغییرات عملکرد و اجزای عملکرد آلوئهورا تحت تأثیر کشت مخلوط سهگانه در منطقه سیستان انجام شد.روش پژوهش: این آزمایش در قالب طرح فاکتوریل بر پایه بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. فاکتور اول (محلولپاشی متانول) در سه سطح و فاکتور دوم (کشت مخلوط) در نُه سطح بود. جهت اندازهگیری میزان عناصر منگنز، فسفر و مس از دستگاه جذب اتمی استفاده گردید. برای اندازهگیری میزان ژل، برگهای هر بوته با آب شستوشو و سپس هر برگ از چند قسمت برش و توسط دست، ژل از هر برگ خارج و با ترازوی دیجیتال میزان ژل برای هر بوته توزین و سپس میانگین برای هر کرت محاسبه شد. پس از شمارش تعداد برگ آلوئهورا در هر بوته، وزن برگ توسط ترازوی دیجیتال برای هر بوته توزین و سپس میانگین برای هر کرت محاسبه گردید. جهت اندازهگیری تعداد برگ آلوئهورا سه بوته بهطور تصادفی انتخاب و برگها از محل اتصالشان به بوته قطع و تعداد برگ برای هر بوته شمارش و سپس میانگین تعداد برگ برای هر بوته محاسبه گردید.یافتهها: براساس نتایج بهدستآمده اثر متقابل تیمارهای آزمایشی بر عملکرد و اجزای عملکرد آلوئهورا و همچنین جذب عناصر مس، فسفر و منگنز بسیار معنیدار بود. بیشترین و کمترین عملکرد آلوئهورا و همچنین عناصر جذب شده توسط بادامزمینی بهترتیب از تیمار 30 درصد حجمی متانول+ 100 درصد چای ترش+ 25 درصد بادامزمینی+ 75 درصد آلوئهورا و 10 درصد حجمی متانول+ 100 درصد چای ترش+ 75 درصد بادامزمینی+ 25 درصد آلوئهورا بهدست آمد.نتیجهگیری: با توجه به اینکه کشت مخلوط بهدلیل مزایای زیادی همچون افزایش تنوع، کاهش بیماریها، علفهای هرز و افزایش کارایی استفاده از منابع دارد، لذا در پژوهش حاضر هم نشاندهنده تأثیر مثبت کشت مخلوط چای ترش، آلوئهورا و بادامزمینی نسبت به تککشتی آلوئهورا میباشد. متانول از طریق کاهش تنفس نوری و افزایش مقدار آماس سلولی بافتهای گیاهی بر روی وزن گیاه تأثیر میگذارد و در بین تیمارهای متانول بیشترین و کمترین عملکرد آلوئهورا متعلق به تیمار 30 و 10 درصد حجمی متانول بود.
خشایار ریگی؛ مهدی دهمرده؛ سید محسن موسوی نیک
چکیده
هدف: کشت مخلوط میتواند به کاهش ریسک تولید و افزایش کارایی استفاده از منابع کمک کند. همچنین محلولپاشی متانول در کاهش اثر تنش خشکی و افزایش عملکرد مؤثر است. این مطالعه بهمنظور تأثیر محلولپاشی متالول بر روی کشت مخلوط سهگانه چای ترش، آلوئهورا و بادامزمینی بهمنظور تعیین بهترین الگوی کشت مخلوط و تعیین مناسبترین درصد ...
بیشتر
هدف: کشت مخلوط میتواند به کاهش ریسک تولید و افزایش کارایی استفاده از منابع کمک کند. همچنین محلولپاشی متانول در کاهش اثر تنش خشکی و افزایش عملکرد مؤثر است. این مطالعه بهمنظور تأثیر محلولپاشی متالول بر روی کشت مخلوط سهگانه چای ترش، آلوئهورا و بادامزمینی بهمنظور تعیین بهترین الگوی کشت مخلوط و تعیین مناسبترین درصد محلولپاشی متانول در شرایط اقلیمی منطقه سیستان انجام شد.
روش پژوهش: آزمایش بهصورت فاکتوریل بر پایه طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه زابل انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل محلولپاشی متانول بهعنوان فاکتور اول در سه سطح و الگوی کشت مخلوط بهعنوان فاکتور دوم در نُه سطح بود. کشت خالص سه گیاه با فواصل بین دو بوته در ردیف برای چای ترش، بادامزمینی و آلوئهورا بهترتیب 50، 15 و 50 سانتیمتر انجام گرفت و تراکمهای نهایی تیمارهای مخلوط برای سه گیاه بهصورت تغییر فاصله دو بوته روی ردیف انجام شد و هیچ تغییری در فاصله بین ردیفها ایجاد نشد (فاصله بین دو ردیف ثابت و 50 سانتیمتر بود). تعداد کرتهای آزمایش 81 عدد و هر کرت آزمایشی از شش ردیف کاشت به طول 3 متر تشکیل شد. تمامی تیمارها بهصورت یک ردیف بادامزمینی، یک ردیف چای ترش و یک ردیف آلوئهورا کشت شدند.
یافتهها: براساس نتایج بهدستآمده اثر متقابل تیمارهای آزمایشی بر تمام صفات کمی بادامزمینی و عناصر جذبشده معنیدار بود. بیشترین و کمترین عملکرد دانه بادامزمینی و همچنین پتاسیم و روی جذبشده توسط بادامزمینی بهترتیب از تیمار 30 درصد حجمی متانول+ کشت خالص بادامزمینی و 10 درصد حجمی متانول+ 100 درصد چای ترش+ 25 درصد بادامزمینی+ 75 درصد آلوئهورا بهدست آمد.
نتیجهگیری: با توجه به نتایج مشخص شد که بهمنظور کسب بالاترین عملکرد و جذب عناصر غذایی باید از کشت خالص بادامزمینی+ محلولپاشی 30 درصد حجمی متانول استفاده کرد.
حسنعلی پوراسماعیل؛ مهدی دهمرده؛ احمد قنبری
چکیده
هدف: بهمنظور ارزیابی اثر سیستم تلفیقی مدیریت کود آلی بر صفات کیفی ذرت، خصوصیات فیزیکوشیمیایی خاک و محیط در دو مرحله رشد، آزمایشی در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه زابل انجام شد.روش پژوهش: این آزمایش بهصورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار اجرا گردید. عامل اول شامل سطوح مختلف سیستم تلفیقی مدیریت کود آلی در ده ...
بیشتر
هدف: بهمنظور ارزیابی اثر سیستم تلفیقی مدیریت کود آلی بر صفات کیفی ذرت، خصوصیات فیزیکوشیمیایی خاک و محیط در دو مرحله رشد، آزمایشی در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه زابل انجام شد.روش پژوهش: این آزمایش بهصورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار اجرا گردید. عامل اول شامل سطوح مختلف سیستم تلفیقی مدیریت کود آلی در ده سطح (عدم کوددهی، 30 درصد بقایای گندم، 60 درصد بقایای گندم، 90 درصد بقایای گندم، 30 درصد ورمیکمپوست، 60 درصد ورمیکمپوست، 100 درصد ورمیکمپوست، 10 درصد ورمیکمپوست+ 90 درصد بقایای گندم، 40 درصد ورمیکمپوست+ 60 درصد بقایای گندم و 70 درصد ورمیکمپوست+ 30 درصد بقایای گندم) و عامل دوم مرحله برداشت در دو سطح (شیری و خمیری) بودند. در این مطالعه صفات در سه بخش شامل خصوصیات کیفی علوفه ذرت (درصد پروتئین، عملکرد پروتئین و هیدراتهای کربن محلول در آب)، خصوصیات اکولوژیکی محیط (درصد رطوبت حجمی، تشعشع فعال فتوسنتزی و دمای خاک) و خصوصیات فیزیکوشیمیایی خاک (هدایت الکتریکی، واکنش و تخلخل خاک) موردبررسی قرار گرفت.یافتهها: بیشترین درصد پروتئین برگ (55/11 درصد) و عملکرد پروتئین (769 کیلوگرم در هکتار) مربوط به سیستم تلفیقی 70 درصد ورمیکمپوست+ 30 درصد بقایای گیاهی بود. همچنین مرحله شیری از میزان پروتئین بیشتری نسبت به مرحله خمیری دانه برخوردار بود. بیشترین درصد هیدراتهای کربن محلول در آب (22/16 درصد) در سیستم تلفیقی 70 درصد ورمیکمپوست+ 30 درصد بقایای گندم در مرحله برداشت خمیری مشاهده شد. درصد رطوبت حجمی خاک در مرحله برداشت شیری (84/13 درصد) بیشتر از مرحله خمیری بود و مقایسه بین سیستمهای کوددهی نشاندهنده افزایش درصد رطوبت حجمی خاک در سیستم تلفیقی 70 درصد ورمیکمپوست+ 30 درصد بقایای گندم (14/10 درصد) بود. همچنین استفاده از ماده آلی در سیستم کشت موجب افزایش معنیدار میزان دمای خاک (98/38 درجه سانتیگراد) و کاهش معنیدار درصد تشعشع فعال فتوسنتزی (53/29 درصد) در مرحله برداشت شیری دانه ذرت شد. سیستم تلفیقی 70 درصد ورمیکمپوست+ 30 درصد بقایای گندم موجب کاهش معنیدار اسیدیته (97/7) و هدایت الکتریکی (18/2 دسیزیمنس بر متر) و افزایش تخلخل (46 درصد) خاک شد.نتیجهگیری: با توجه به نتایج، سیستم تلفیقی 70 درصد ورمیکمپوست+ 30 درصد بقایای گیاهی در مقایسه با سایر سیستمهای کودی از برتری قابلتوجهی برخوردار بود. همچنین با توجه به اهمیت مرحله برداشت در قابلیت هضم و خوشخوراکی علوفه، مناسبترین زمان برداشت علوفه ذرت، مرحله شیری میباشد.
سارا نجفی؛ عیسی خمری؛ احمد قنبری؛ مهدی دهمرده
چکیده
با هدف دستیابی به بالاترین سطح عملکرد و سودمندی در کشت مخلوط افزایشی آفتابگردان و ریحان تحت مدیریت آبیاری با آب شور و شیرین، آزمایشی بهصورت کرتهای خردشده بر پایه طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار و طی دو سال زراعی (1396 و 1397) در پژوهشکده دانشگاه زابل اجرا شد. آب شیرین (ECe= 3.9 dS.m-1) از رودخانه هیرمند و آب شور (ECe= 1.1 dS.m-1) از چاه تأمین شدند. ...
بیشتر
با هدف دستیابی به بالاترین سطح عملکرد و سودمندی در کشت مخلوط افزایشی آفتابگردان و ریحان تحت مدیریت آبیاری با آب شور و شیرین، آزمایشی بهصورت کرتهای خردشده بر پایه طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار و طی دو سال زراعی (1396 و 1397) در پژوهشکده دانشگاه زابل اجرا شد. آب شیرین (ECe= 3.9 dS.m-1) از رودخانه هیرمند و آب شور (ECe= 1.1 dS.m-1) از چاه تأمین شدند. رژیم آبیاری بهعنوان عامل اصلی در سه سطح آب شیرین، آب شور و متناوب (شور و شیرین یکدر میان) و سطوح مختلف کشت بهعنوان عامل فرعی شامل 100 درصد آفتابگردان (چهار بوته در مترمربع)، 100 درصد ریحان (80 بوته در مترمربع)، 100 درصد آفتابگردان+ 50 درصد ریحان، 50 درصد آفتابگردان+ 100 درصد ریحان، 100 درصد آفتابگردان و 100 درصد ریحان انجام شد. نتایج نشان داد اثر متقابل تیمارهای الگوی کشت مخلوط و رژیم آبیاری بر وزن هزاردانه، عملکرد دانه، شاخص برداشت، عملکرد روغن دانه آفتابگردان، و همچنین صفات عملکرد وزن خشک و اسانس گیاه ریحان اثر معنیدار داشت. همچنین در رژیمهای آبیاری مختلف، بیشترین نسبت برابری زمین کل (45/1- 37/1) و شاخص سودآوری (48/0-29/0) در الگوی کشت 50 درصد آفتابگردان+ 100 درصد ریحان دیده شد. نتایج نشان داد کشت مخلوط میتواند بر تعدیل تأثیر منفی شوری آب بر عملکرد گیاهان مورد آزمایش مؤثر باشد.